Warszawa, 1 kwietnia 2014 r. 

Panie Marszałku
Panie Przewodniczący 

Dziękuję serdecznie Sojuszowi Lewicy Demokratycznej za skierowany do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 23 stycznia 2009 roku stygmatyzującej około 35 tyś. ludzi mianem zbrodniarzy i z tego tytułu obniżającej nam wskaźnik liczenia emerytury prawie o ¾ dotychczasowej wysokości. 

Dziękuję także za dwie interpelacje poselskie w sprawie nie respektowania przez Zakład Emerytalno – Rentowy MSW wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2010 roku uznającego, że ustawodawca w przywołanej wyżej ustawie utrzymał w mocy  nasze prawo do 40% po pierwszych 15 latach służby. 

	Wcześniej, zanim SLD wystąpił z tymi interpelacjami, zwróciliśmy się w lutym 2012 roku w tej sprawie do premiera Donalda Tuska. W odpowiedzi z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jest takie zdanie : 

„Departament wyjaśnia, że projekt ustawy zakładający zniesienie przywilejów funkcjonariuszom aparatu bezpieczeństwa PRL i przeliczenie tych emerytur na nowo został podjęty z inicjatywy Parlamentarnego Klubu Platformy Obywatelskiej. Powyższy projekt ustawy nie powstał zatem z inicjatywy Rządu. Był to projekt poselski”. 

Nie dość, że hipokryzja to jeszcze bezczelna. 
Proszę zwrócić uwagę na następujące fakty : 

•	27 listopada 2008 roku, posiedzenie podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskiego projektu ustawy; dyrektor Biura Emerytalnego w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej Jacek Włodarski stwierdza: „Rodzi się wątpliwość w jakim zakresie art.15 ust.1 stosuje się odpowiednio”. 
Przywołany do odpowiedzi poseł PO, firmujący ustawę, Sebastian Karpiniuk bąka : „To tutaj jeśli mógłbym ZE-R poprosić albo ministerstwo, tak,  bo tak dokładnie ...” i jest to koniec merytorycznej wypowiedzi posła. W konsekwencji przewodniczący Komisji poseł Marek Biernacki udziela głosu wiceministrowi Spraw Wewnętrznych Zbigniewowi Sosnowskiemu; Tak więc poseł „inicjator” ustawy nie jest intelektualnie i rzeczowo w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie dotyczące interpretacji przepisu zawartego w „poselskim” projekcie ustawy ?!!! 
•	Sojusz Lewicy Demokratycznej otrzymał  na swoje interpelacje poselskie odpowiedzi
sformułowane przez dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW Artura Wdowczyka a wyartykułowane ustami wiceministra Spraw Wewnętrznych. 
•	Nikt nie zagląda (poza nami) do udokumentowanej procedury sejmowej dotyczącej 
Ustawy z 23 stycznia 2009 roku, nie pyta kompetentnych posłów o interpretację tekstu ustawy, który przedstawili Sejmowi do głosowania i wreszcie go przegłosowali. Wyrocznią w tych wszystkich sytuacjach jest ZE-R MSW – jednostka administracji państwowej podległa premierowi ! 
•	Trybunał Konstytucyjny odpierając zarzut grupy posłów o niekonstytucyjności ustawy 
z 23 stycznia 2009roku w zakresie jej „nadmiernej ingerencji w prawo do zabezpieczenia społecznego” stwierdził w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 24 lutego 2010 roku, że ustawodawca utrzymał na dotychczasowych zasadach prawo do świadczenia emerytalnego już po 15 latach służby, a wskaźnik 0,7% podstawy wymiaru ma być liczony za każdy kolejny rok służby. Taki wyrok Trybunału Konstytucyjnego przestaje być obowiązujący w obliczu stanowiska ZE- R MSW wyrażanego w odpowiedziach na nasze odwołania i w postępowaniu przed sądami. Okazuje się więc, że ZE-R MSW ma pozycję rozstrzygającą we wszystkich fazach istniejącego problemu. 
Mówiąc o Trybunale Konstytucyjnym muszę przypomnieć słowa jego prezesa Andrzeja Rzeplińskiego wypowiedziane na sesji plenarnej ubiegłorocznej Międzynarodowej Konferencji Naukowej z okazji 60 rocznicy Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. 
Otóż powiedział on, że demokratyczne państwo to takie w którym parlament jest wybierany w wolnych wyborach, a transformacja ustrojowa w Polsce zakończyła się w 1991 roku. Grupie zawodowej, którą między innymi i ja reprezentuję określono prawo do emerytury w ustawie Sejmu z dnia 18 lutego 1994 roku. Ustawa została więc uchwalona przez Sejm wybrany w wolnych wyborach i po zakończeniu transformacji ustrojowej, a w okresie od tej daty do 23 stycznia 2009 roku nie zaistniały żadne nowe okoliczności uzasadniające taką zmianę tej ustawy jaka nastąpiła w 2009 roku. 

WOLA POLITYCZNA czy LITERA PRAWA
  
	Preambuła rzeczonej ustawy zmieniającej charakteryzuje winę, za którą wedle ustawodawcy należy wymierzyć karę określoną w art. 15b (zastosowanie przelicznika 0,7% zamiast 2,6% za każdy rok). Określenie winy i kary z zasady rodzi taki skutek, że organ realizujący wolę ustawodawcy ma zważyć czy dana osoba swym działaniem popełniła określoną winę i w konsekwencji podlega albo nie określonej karze. Jest wina jest kara, nie ma winy nie ma kary. Istnienie winy uwarunkowane jest sytuacją gdzie określona osoba popełniła czyn wskazany przez ustawodawcę jako przestępstwo. Czyli muszą zaistnieć ustawowe znamiona przestępstwa, aby stwierdzić, że dana osoba swym działaniem spowodowała skutek w postaci przestępstwa. Wedle decyzji dyrektora ZE-R mamy być winni zbrodni, która jest przestępstwem kryminalnym ściganym z urzędu. Tymczasem prokuratura a nawet IPN odmawiają wszczęcia śledztwa w celu ustalenia czy wnioskujący o jego wszczęcie jest zbrodniarzem. Sądy zaś nie dociekają czy dana osoba w czasie służby i w związku z tą służbą popełniła czyny określone w treści preambuły ustawy tylko dążą do ustalenia gdzie ta służba była pełniona i czy daną jednostkę strukturalną zalicza się do Służby Bezpieczeństwa. Swoją decyzję w tym zakresie opierają na szkoleniu jakie sędziom przeprowadził IPN posiłkując się tekstem „Instrukcji Przewodniczącego Centralnej Komisji Weryfikacyjnej” napisanej i podpisanej przez sekretarza tej Komisji, a w swej treści odmiennej od  właściwej „Instrukcji” tej, którą podpisał Przewodniczący Centralnej Komisji Weryfikacyjnej Krzysztof Kozłowski. 
Jest przypadek, że Sąd Okręgowy nie uwzględnia wniosku odwołującego się od decyzji dyr. ZE-R o przesłuchanie posła, który chce poświadczyć przebieg procedury ustawodawczej w Sejmie zachowującej prawo do 40% emerytury po 15 latach służby. 
Natomiast w każdym przypadku odwołania sądy przywołują uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 roku ustalającą, że emerytura może być niższa niż 40% podstawy wymiaru tego świadczenia, co jest nie uprawnione, bowiem ta uchwała dotyczy jednej konkretnej sprawy (osoby) i żeby miała powszechne zastosowanie musiałaby być podjęta przez pełny (7) skład sędziów SN. 
Znamienne jest jednak uzasadnienie tej uchwały wygłoszone przez sędziego sprawozdawcę Zbigniewa Myszkę. Otóż nazywa on organy bezpieczeństwa państwa z okresu PRL „strukturami niebezpieczeństwa państwa totalitarnego” i „służbami niebezpieczeństwa państwa komunistyczno-totalitarnrgo”. 
Wybryk sędziego Zbigniewa Myszki jest karygodny w obliczu treści Zarządzenia 043/90 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1990 roku gdzie jest napisane : 
„Funkcjonariuszom byłej służby bezpieczeństwa nakazuje się : 
a)	z Departamentów Wywiadu i Kontrwywiadu  zawiesić aktywne operacje za wyjątkiem spraw mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa państwa oraz działań wobec osób podejrzanych o szpiegostwo lub dokonanie zamachu terrorystycznego”. 
Podobny nakaz z uwarunkowaniem szczególnego znaczenia dla bezpieczeństwa państwa dotyczył również Departamentów Ochrony Konstytucyjnego Porządku Państwa, Ochrony Gospodarki oraz Studiów i Analiz. 
Rzecz niespotykana aby sędzia Sadu Najwyższego samowładnie tak określał instytucję nie mając do tego podstawy wynikającej z jakiejkolwiek procedury prawnej. 
W innym miejscu swego uzasadnienia uchwały sędzia Zbigniew Myszka stwierdza : 
„Z tytułu świadomego i dobrowolnego udziału w służbach bezpieczeństwa państwa o strukturze komunistyczno – totalitarnej, które zwalczały najbardziej podstawowe, bo przyrodzone prawa człowieka i wolności obywatelskie wykluczone jest nabywanie lub utrzymanie przez osoby uczestniczące w tym systemie represji politycznych jedynie przywilejów zaopatrzeniowych z tytułu służby państwowej...” 
„Pryncypialny” sędzia nie wziął tu pod uwagę faktu, że żaden opozycjonista w Polsce nie został pozbawiony wolności bez stosownego postanowienia prokuratury bądź wyroku jak zwykle niezawisłego sądu – no ale tych dwóch grup zawodowych wiadoma ustawa nie dotyczy – one nie stały na straży. 

Czy można się dziwić, że sądy odmawiają swojej zgody na nagrywanie przebiegu rozpraw ? A tak jest ! 
Czego się boją ? Utrwalenia słów sędziego :”bo taka jest praktyka orzekania” sugerujących kierowanie się wytycznymi politycznymi, a nie literą prawa. 

Wykładnią prawa stała się subiektywna wola polityczna dominanta wyłonionego w wyborach parlamentarnych. Subiektywizm tej woli polega na pomijaniu w ocenie rzeczywistości podstawowych zasad prawa ukształtowanych przez ludzkość na przestrzeni wieków. W stosunku do naszej grupy zawodowej stosuje się powszechnie jedną zasadę : 
„NIE MA ŻADNYCH ZASAD”! 

Cała kampania medialna obliczona na maksymalne pozyskanie opinii publicznej dla idei wymierzenia „sprawiedliwości społecznej”, poprzez ustawę, funkcjonariuszom organów bezpieczeństwa państwa z okresu PRL była ilustrowana zdjęciami filmowymi ulicznych wydarzeń obrazujących działania formacji innych niż ta, którą ustawa dotyczy. 

Sztandarowe zdarzenie dla tej kampanii – śmierć PYJASA zostało ostatecznie pozbawione tego znaczenia rezultatem kolejnych badań Zakładu Medycyny Sądowej poprzez wykluczenie jako przyczyny zgonu działania osoby trzeciej, ale taka sama przyczyna zgonu została określona bezpośrednio po tym zdarzeniu, której nie dawano wiary i przez wszystkie lata od tego tragicznego zdarzenia epatowano opinię publiczną nim dla obrazowania bestialstwa Służby Bezpieczeństwa. 

IPN prowadził śledztwa przeciwko byłym funkcjonariuszom SB za rzekomo popełnione czyny przestępcze w okresie służby. Około 200 tych śledztw umorzono w połowie 2010 roku z braku dowodów winy. Znamiennym jest to, że umorzenie śledztw nastąpiło po przyjęciu ustawy przez Sejm i po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego w sprawie wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności tej ustawy z Konstytucją ( czy był to argument, który spełnił swoje znaczenie i przestał być potrzebny?). 

Represyjnej ustawie poddano ludzi, którzy realizowali operacje wywiadowcze i identyfikowali agentów obcych służb specjalnych na terenie Polski w latach 90 – tych, co było znaczącym wsparciem dla działań rządu Rzeczypospolitej budujących suwerenność naszego Kraju i ją umacniających. Aktywa operacyjne, które umożliwiały wykonywanie tych operacji wywiadu i kontrwywiadu mają swój początek w tej tak nisko „wycenianej” przeszłości (0,7% wysługi za każdy rok służby). 

Ustawa promuje nielojalność w służbie państwowej. W pierwszej połowie lat 90-tych ubiegłego wieku Zarząd Kontrwywiadu UOP prowadził procedurę sprawdzającą obywatela RP zatrudnionego w centralnej jednostce administracji państwowej, bowiem istniało podejrzenie o współpracę z obcą służbą wywiadowczą. Dokładne ustalenie treści kontaktów z cudzoziemcem identyfikowanym przez kontrwywiad jako pracownik obcego wywiadu, wykluczyło te podejrzenia. Kontakty jak kontakty, zawsze kiedyś mogą się komuś przydać. Dlatego kończąc ową procedurę postanowiono przeprowadzić rozmowę z tym obywatelem RP. Z zadowoleniem przyjął propozycję spotkania, a czasie rozmowy powiedział, iż takiego spotkania oczekiwał, bowiem jego znajomy pełniący służbę na stanowisku decyzyjnym w UOP ostrzegł go, że kontrwywiad nim się interesuje. Ten obywatel RP wyżej cenił sobie lojalność wobec państwa (jego służby kontrwywiadu) niż wobec swego znajomego – byłego opozycjonisty. Subtelności tu zawartej nie dostrzega i nie chce zrozumieć większość posłów i senatorów VI kadencji, 9 sędziów TK i 3 sędziów SN. Pierwsi uchwalili ustawę z jej art. 13 ust.4 pkt. 3 promującym nielojalność w służbie państwowej, a drudzy szermują tym ustawowym przepisem w uzasadnianiu swoich orzeczeń. 

Czy Prezydent Rzeczypospolitej honorując Polki i Polaków Krzyżami Zasługi i Krzyżami Orderów Odrodzenia Polski przypina im odznaczenia państwowe czy „broszki okazjonalne” – nie mające żadnego znaczenia i nie wywołujące żadnych konsekwencji. W niedalekiej przeszłości tak honorowała Polaków Rada Państwa – za ofiarną pracę i służbę Ojczyźnie. Jest jakiś związek między tymi dwoma sytuacjami ? 
Reprezentuję Związek zrzeszający emerytów i rencistów, którzy pełnili służbę w UOP, ABW i AW. Wśród nas są osoby, które w przeszłości przez Radę Państwa zostały uhonorowane różnej klasy takimi odznaczeniami państwowymi, później w lipcu 1990 roku zostały pozytywnie zweryfikowane i podjęły służbę w UOP. Przez kolejne lata ich służba państwu polegała na planowaniu i wykonywaniu różnych operacji – podobnych z zasady do tych z przeszłości – wobec obcych służb specjalnych, za co tym razem Prezydent Rzeczypospolitej z okazji Święta Niepodległości odznaczył ich np. wyższą klasą Krzyża Orderu Odrodzenia Polski. I co z tego, kiedy Sejm RP w dniu 23 stycznia 2009 roku ustawowo mianował ich wszystkich ZBRONIARZAMI ! 
Na rozprawach przed trybunałem Konstytucyjnym w sprawie zbadania zgodności tej ustawy z Konstytucją byli obecni dawni ministrowie – Krzysztof Kozłowski, Andrzej Milczanowski i Henryk Majewski, którzy mogli służyć Trybunałowi posiadaną wiedzą obrazującą rzeczywistość. Żadna ze stron nie skorzystała z ich obecności, chociaż w odpowiednim czasie złożyli na ręce premiera Donalda Tuska i Prezesa TK odpowiednie pisma wskazujące, że taki zamiar ustawy jest dla nas nie tylko krzywdzący ale i podważający wiarygodność Państwa Polskiego.

Przedstawiłem tu kilka przykładów „sprawiedliwości społecznej” w „państwie prawa” o czym wrzeszczą co jakiś czas różne grupy posłów – ostatnio grupa z posłem Patrykiem Jaki, która zgłosiła projekt ustawy zmniejszającej po raz drugi wysokość emerytur byłym funkcjonariuszom organów bezpieczeństwa państwa. Jednocześnie dla uzasadnienia projektu posłużono się statystyką emerytur z MON, chociaż ani ustawa z 23.01.2009 roku ani projekt Solidarnej Polski nie obejmuje żołnierzy. Ze strony posła Jakiego jest to oczywista manipulacja. 

Dziwnym jest takie „suwerenne państwo prawa” w którym człowiek z nikąd eliminuje w wyborach prezydenckich taką postać jak Tadeusz Mazowiecki, a czystej wody prowokator zostaje posłem do Sejmu RP. 

„Ochrona praw człowieka w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego” 
„Zasady przyzwoitej legislacji jako gwarancja ochrony praw człowieka” 
„Europejski Trybunał Praw Człowieka jako gwarant rzetelnego procesu a praktyka polskiego wymiaru sprawiedliwości” 
To tytuły referatów jakie zostaną wygłoszone na tegorocznej  Międzynarodowej Konferencji Naukowej – Modele ochrony praw człowieka. Żaden z referentów w swoim temacie, rozważaniach naukowych, nie uwzględnia skutków ustawy z 23 stycznia 2009 roku. Widać kampania medialna o której uprzednio wspomniałem okazała się skuteczna. 
Wygląda na to, że stosowana obecnie w Polsce zasada odpowiedzialności zbiorowej jest narzędziem urzeczywistniania pełnej ochrony praw człowieka, albo my byli funkcjonariusze organów bezpieczeństwa nie jesteśmy ludźmi, których prawa człowieka mogą dotyczyć. 
A pomyśleć, że Trybunał Norymberski w toku procesu najpierw skrupulatne ustalił co indywidualnie każdy z podsądnych zrobił jako funkcjonariusz państwa faszystowskiego i dopiero na tej podstawie wydał wyrok. Mierzi mnie  przywołanie w naszej sytuacji tego faktu, ale niech hipokryzja jaka towarzyszy ocenom przeszłości będzie dla mnie usprawiedliwieniem. 

Panie Marszałku 
Panie Przewodniczący 
Przedstawiłem pokrótce kilka szczegółów obrazujących sytuację z nadzieją, że SLD mając ku temu możliwości przerwie ten chocholi taniec w zamkniętym kręgu hipokryzji i politycznej zemsty.